عروسک رویاهایش را
صورتی نقاشی کرده بود
دخترک پناهجو ...

برادرش با مداد

تفنگی سیاه کشید

و رویاهای خواهرش را
به رگبار بست ...!

مسعود احمدی
۲۹ شهریور

و باز هم ،
برای صلح

پاهایش را جا گذاشته بود
روی تپه ای سبز ،
دختری که برای ابراز عشق
شقایقِ وحشی چیده بود ...

مین های زیر خاک
از حافظه ی خسته ی سربازان
پاک شده بودند ...

جنگ
با هیچ قطعنامه ای
به صلح نمی رسد ...!

25شهریور 95
مسعود احمدی
تهران

پلنگی زخمی ام
لمیده بر صخره ای پر خراش
که در انتهای تمام خمیازه هایم
رو به آسمان
آه می کشم ...!

مسعود احمدی
۲۸مرداد ۹۵

لعنت بر تو !
می خواهم برای همیشه فراموشت کنم
عکس هایت را می سوزانم...
وضو می گیرم
تا از صمیم قلب نفرین ات کنم :

کاش قطاری که دارد ترا می بَرَد
در پیچ یک دره ...
در پیچ یک دره ...
در پیچ یک دره ...

در پیچ یک دره خراب شود
و تو مجبور شوی
با قطاری که از روبرو می آید
به خانه بازگردی...!

۳۰ مرداد ۹۵
مسعود احمدی


یک
دو
سه
چهار
پنج
شش ...

می خندی؟!

شعر بالا
آخرین سروده ی شاعری از جنگ برگشته است
که نفس هایش بوی خردل می دهد
و برای خوابیدن
تمام گوسفندان دنیا را
تا صبح باید بشمارد ...

هیس...س...!
حواسش را پرت نکن !

هزار چهارصدو پنجاه و هفت
هزار و چهارصدو...

۳۱ مرداد ۹۵
مسعود احمدی

پی نوشت :
شعرهایش ، مثل صدایش بود : نتراشیده و خشک

تقدیم به قربانیان شیمیایی جنگ .

غروب را دوست دارم

هنگام که سایه ام

دراز به دراز

تا لمس گونه هایِ برجسته ات

کِش می آید...!

مسعود احمدی
۳۱ مرداد ۹۵

افتاده ام دراز به دراز روی چمن ها ... گفته بودی سالروز تولدم می آیی. همه چیز سیاه و سفید است همه جا محو و مات ... نزدیک می شوی کنار من با فاصله ای کوتاه به خواب می روی... همیشه از دست هایم گریخته ای ! این بار برای رسیدن به تو کافی ست فقط دو بار غلت بزنم! غلت می زنم ...غلت می زنم ... همه جا رنگی می شود ...سرخیِ خون پیشانی ام می گوید دوباره از تخت افتاده ام ...! مسعود احمدی.تهران ۱شهریور ۹۵ پی نوشت : شب تولدم ،تگرگی مهیب بر زمین حد می زد .مامای دهکده ، چاقویش را فراموش کرده بود ...ناف مرا ، با ناخنگیر مادر بزرگ بریده اند...!

پشتِ میله ی هذیان های راه راه
هر شب
شاعری را دار می زنند
تا جهان
رام شود ...

امشب
نوبت اعدام مردی ست
که سپیدهایش
کوتاه است
و پیشانی اش بلند...

شاعری که در نقاشی های دوران کودکی
آرزوهای کوچکش را
با حنای مادربزرگ رنگ کرده است ...!

حلالم کنید ...!

مسعود احمدی
سوم شهریور نود و پنج.تهران

قلم و کاغذ می دهند به کودکان جنگ... - : فقط کوه و دشت را نقاشی کنید ... ناگاه تمام دشت ها پُر می شوند از مردان خشمگین که دیوانه وار به سوی کوه شلیک می کنند ...! مسعود احمدی ۱۸شهریور۹۵

انگار که هنوز
خرمشهر را خدا آزاد نکرده است...

انگار که دزفول
هنوز سه وعده در روز موشک می خورد...

انگار که هنوز
اسرای جنگ به خانه باز نگشته اند ...

همه جا
پُر از کفتر بازان صلح شده است

اما ویروس جنگ
هنوز در گلبول های قرمزمان
مخفیانه نفس می کشد ...

گلبولهای سفید
سپیده ی صبح را
هرگز
نخواهند دید ...!

مسعود احمدی
۲۱ شهریور ۹۵

پی نوشت :

برای صلح ...
برای گلبول های سفید ...